ఆత్మ కథ అంటే ఒక విధమైన స్వోత్కర్ష అనే అభిప్రాయం ఉండటం సహజం. కానీ ఒక ఆత్మకథ ఒక జీవన ప్రవాహంగా సాగటం చూశాక మన అభిప్రాయం మార్చుకోక తప్పదు. మన ముందు తరాల్లో ఏమి జరిగిందో ఎలా జరిగిందో తెలియకుండానే కొన్ని అభిప్రాయలని స్థిరంగా ఏర్పరుచున్న మనల్ని ఒక ఆలోచనా స్రవంతిలోకి అలా తీసుకుని వెళ్ళడం అన్నది ఒక విజ్ఞానజ్యోతిని మన అంతరంగాల్లో వెలిగించడమే. అలాంటి సమున్నతమైన రచనయే అక్షర [...]
నా తాళం చెవి తన ఇల్లుని పారేసుకుంది ఇల్లుల్లూ తిరిగాను దేనికీ సరిపోలేదువెదుకుతూనే ఉన్నాను ఇళ్ళన్నీ ముగిసే వరకూ బహుశా నా ఇంటికి ఎవరో కొత్త తాళం వేసినట్లున్నారు నా కాలం ముగిసింది వెదుకులాట ఆగింది తాళంచెవి కొనసాగుతుంది నా వారసుడి చేతిలో మరింత ఆశగా
గుడికెళ్ళినా బడికెళ్ళినా వేడుకైనా వేదికైనా ప్రముఖులంటూ మెహార్బానీ  చేస్తూ… సామాన్యుడి సమయాలకి ఎదురుచూపుల కళ్ళెమేసే రాచ బానిసల కార్యశీలతలో మాన్యుడు సామాన్యుడిలో కలిసేదెక్కడ? భుజాల మీద చేతువేసి తట్టగానే జీవితమే ధన్యమయ్యిందనుకునే అమాయక జీవాలకి,  ఉరుకుల పరుగుల జీవన యానంలో మనిషి మనిషియొక్క ప్రతి క్షణానికీ విలువ ఉందని తెలిసీ , ప్రముఖుల కోసమంటూ  రహదారులని [...]
లోపలెవరో కదులుతున్న సవ్వడిస్తంభించిన పుప్పొడిలా ఏదో ధ్యానం ఒక తడచిన చీకటి గుండా వెలుగు రథాన్ని తోలుకొస్తున్నట్లు చిన్న నవ్వు గాలికింత మత్తును రాసి పంపినట్లు వెదురు వేణువుని స్పృశిస్తూ ఓ మైకం !మౌనం నిండా ఎన్ని అవ్యక్తపు కొలతలోప్రకృతి రాసే పద చిత్రాలని అనుభూతుల త్రాసులో తూకమేస్తూ  నిజమే…ఈ మౌనమింతేతనని తెరచినప్పుడల్లా దృశ్యాదృశ్యాల మార్మిక స్పర్శ ఒక సుదీర్ఘ [...]
ఎందుకే పుట్టుకా? వద్దన్నా ఉరుకిరికి వస్తావ్. ఆశల మొగ్గలు విచ్చుకునేలోగా... బతుకొక పోరు నేర్చుకొనేలోగా మరణం నేను విడువలేని నేస్తమంటూ చావుని కౌగలించుకుంటావ్ ఊహగా నీ ఉనికెంత మధురమో ఊపిరిగా ఈ  బ్రతుకంత నరకం అందుకే వద్దమ్మా... మా ఇంటి గడప నువ్వు తొక్క వద్దమ్మాగడప గడపకీ బొట్టెట్టి చెపుతా... అసలు పుట్టుకనే రానివ్వద్దనిచిట్టి మొలకగా నువ్వు వచ్చి మానుగా [...]
నాకు తెలుసు నువ్వు అలసిపోయావని ఇప్పుడు ఇదే మార్గం రా మరి… ఒక నిశ్శబ్దం ఆక్రమించుకున్న ఈ తోటలో  ఆత్మైక్యమై సేద తీర ఏటి కడుపులో దాగున్న పాటలా ఒక మౌనపు అలజడిని హత్తుకుంటూ దాచుకోలేనంత దగ్గరితనముందిక్కడ  ఏకాంతపు వ్యాకరణాన్ని  కంటి మెరుపులుగా రాయగలిగే  హృదయ లేఖినీ ఉంది వెలుతురుని తాగిన చెట్టు కొమ్మపై ఆకు దొన్నెలా మారి దాచుకున్న ఒక గోరు వెచ్చని చినుకులో [...]
రాత్రి పగలుగా మారుతున్న చిరు శబ్దంలో వళ్లు విరుచుకుంటున్న మైదానం విరహపడిన దాఖలాలు చూసి పడమటన మాయమైన పాత సూర్యుళ్ళందరూ  ఒక్కటై వెలుగుతున్న చిత్రంపై వాలుదామనుకుంటుందో ఆశల పక్షి... విరగకాసిన వెలుగుని ఆబగా చూస్తే మిగిలేది శాశ్వతాంధకారమని తెలియక !నీటి భారం పట్టని నల్ల మబ్బుల్లా బంధమనుకున్న బంధుత్వాలన్నీ నీడల ఉయ్యాలలై మరీచికా సోయగాలని భ్రమ పెడుతుంటే యే [...]
మరణమెప్పుడో రాయబడే ఉంది అందుకేనేమోఏ విపత్తులూ మనసుని బంధించలేకుండా ఉన్నాయిరానీ మృత్యువునినేనెరుగని మృత్యువా అది పుట్టిన క్షణం నుండీ నాతోనడుస్తున్న ఏకైక నేస్తం తాను  తనకు తెలిసిందల్లా శరీరాన్ని శాశ్వత నిద్రలోకి జోకొట్టడమే అవును...దేహాన్ని మాత్రమేగొని పోగలదు తను కాలం నుండి నన్ను తరమటం తన సాధ్యమా నన్ను నేను తెలుసుకున్నంత సేపూ తను నా భృత్యుడునిజం… అసలైన నడక [...]
జీవితాన్నే వ్యాహ్యాళిగా మార్చుకున్నాక ఆనందమొక్కటే అనుభవమవ్వటం పెద్ద వింతేమీ కాదు. నిజం! నడక నాదే అయినపుడు గమనమే ఆనందకారకం అవుతుంది… గమ్యం చేరటమన్నది ఒక మైలురాయి మాత్రమే అవుతుంది. ఇప్పటికి నేను తెలుసుకున్న నిజమొక్కటే గమ్యాన్ని చేరటం లక్ష్యసాధన మాత్రమే కానీ విజయం కానేరదు. నా వరకూ నాకు విజయమంటే పెదవి మీద చెరగని చిరునవ్వే. నా నడక కి నా అడుగులే ఊతమైనప్పుడు అవే నా [...]
ఒకే చిరునామా రాసుకున్న చోట వలస వాదం వినిపిస్తుందంటే... కొత్త కంచెకు నేలను సన్నద్ధం చేసారన్న మాటేలే ఎవరి కళ్ళనో అద్దెకు తెచ్చుకున్నప్పుడల్లాకనిపించేదంతా కల్పనా చాతుర్యమేఒకానొక అనామక నీడగా నిన్ను నువ్వు మసక బార్చుకున్నతనమేచెమట చుక్కల లెక్కలకు యంత్ర పరికరాలని పర్యాయంగా చేసుకున్నాక  నువ్వొక యంత్రమై పోయావన్న సంగతి నీదాకా రాలేదేమో కానీ లోకానికి మాత్రం ఇప్పుడు [...]
జీవితం ఎప్పుడూ ఇంతే కదూ ఒకే నాణెంపై చెక్కబడిన రెండు పార్శ్వాలుగా చెల్లిపోతూ !ఒక సగం నేను... ఒక సగం నువ్వు... అహరహం అర్థనారీశ్వర తత్వమై ఒక వైపు మరో సగపు నేను… ఇంకో సగపు నువ్వు… అహరహం అహం ఒక అంతరమై  మరో వైపుమనిషిగా నేను… మనసుగా నువ్వు !బొమ్మా బొరుసులమేలే నన్ను చెరిపితే నువ్వూ చెల్లవ్.
ఓ చీకటీ ! నీవు నా నేస్తానివి. నిత్యం నా చుట్టూ ఆవరించుకుకోవాలనే నీ తపన ఉంది చూశావూ… ఓహ్! ఎంత ముద్దుగొలుపుతుందో తెలుసా అది. నిజం నువ్వు నా చుట్టూ పరుచుకున్నప్పుడే నిన్ను ఛేదించుకోవాలనే కోరికలో నాకు నేను చేరువవ్వటం మొదలవుతుంది. ఆ చేరికలోనే ఒక వెలుగు కిరణం ప్రభవిస్తుంది. ఎప్పుడైనా ఒకటి గమనించావా… నీలోకి చేరగానే అంధకారమయమే అనిపిస్తుంది… కాస్తంత అలవాటు పడ్డామా [...]
ఏయ్…ఎవరు నువ్వు?నేనుగా  సాగిపోతున్న నా అహాన్ని  వెక్కిరిస్తూ ‘మనం’గా మారిపోదాం రమ్మంటూ అస్తిత్వపు లెక్కల్ని తిరగ రాసే సంకల్పానికి శ్రీకారం చుడుతూ… నిద్ర పోతున్న నిన్నటి స్వప్నాల్ని రాజహంసల రథంపై సున్నితంగా మోసుకొస్తూ… కలుపు మొక్కలా నాలో పెరిగిపోయిన చీకటి తత్వానికి కొత్త భాష్యం చెబుతూ… చిత్రమైన నా ఒంటరితనాన్ని బహు చిత్రంగా అంతిమప్రయాణం వైపు [...]
బాటసారీ నువ్వలా నడుస్తూనే ఉండుబాట పొడుగూతా ఒక్కొక్క విత్తూ జల్లుకుంటూ కాలం నీ వెనకే వస్తుంది తన ప్రతి మలుపులోనూ ఒక నీడని ఒడిసి పట్టి చరిత పొడుగూతా పథికుల పాదాలు నిన్ను తలచుకునేలా అవును...లోకానికి నువ్విచ్చిందేదీ ఖర్చైపోదు ఆసాంతం చైతన్యమై విశ్వం నిండా నిన్ను వ్యాపించేస్తుంది నీకు కీర్తి ఛత్రం పడుతూ నువ్విక కాలం పొడుగూతా నడిచే కాలసారివే
విడగొట్టబడ్డామని తెలీదనుకుంటా అక్కడ ఉంటేనే జీవితమని ఆ పువ్వులు మొక్కని వెదుక్కుంటున్నాయి***వాడిపోతామని తెలుసనుకుంటా పరిమళాన్ని శాశ్వతం చేద్దామని ఆ పువ్వులు తలలు తెగ్గోసుకుంటున్నాయి ***ఒకటి హత్యమరొక్కటి అర్పణ తేడా ‘ఆనందం’
అరుదుగా వస్తుంటుందో క్షణం అడవి గాలి మీదుగానోసముద్రపు తేమ మీదుగానో ఇప్పుడెక్కడా పరిచయమవ్వని ఇంకా చిత్రించబడని అలలపై తేలియాడుతూ ఒక మహా నిశ్శబ్దాన్ని దాటుకుంటూ చిన్న చిన్న గొంతుకల్ని పట్టి తెస్తూ చెదిరిపోతున్న మట్టి తునకలపై మందుపూతలారంగునద్దుకున్న నీటి బిందువులకి వడకట్టు మంత్రంలా గాలి రెక్కలలో ఒదిగిన కలుషితాన్నిఆవిరి చేసే తెమ్మెరలా అవిశ్రాంతపు [...]
నువ్వంతేరా ! రెప్పల్లో రహస్యంగా కొన్ని నవ్వులుంచి వెళ్లిపోతావ్. అదేమంటే పెదవులకి మోమాటమెక్కువై తమ నవ్వుల స్వచ్చతని పలుచన చేసుకుంటూ ఉంటాయ్ అందుకే నవ్వులెప్పుడూ కళ్ళల్లోకి నడిస్తేనే బహు స్వచ్చం అంటావ్. సవ్వడి చెయ్యకుండా సందడి చెయ్యటం వాటికే బాగా తెలుసు అంటావ్. ఇంతకీ నువ్వెళ్ళిపోయాక కళ్ళు ఈ నవ్వులని ఎలా దాపెట్టుకుంటున్నాయో అర్థం కావటం లేదు రా అంటే… ఏమన్నావ్? [...]
కరడు గట్టిన కాఠిన్యం వెనకగుండె చెమరింపుల తడి స్పర్శ తడిమేదేవరనిపొడిబారిన చర్మం చాటునకరిగిన కండల లెక్కలు ఎవరికి అవసరమని పరిష్కరింపబడని బతుకు గణితంలోకి జారిపోయి రుద్రంలో మగ్గిన మనసుపై యుద్ధమొక ఆయుధమైన ప్రతీకారం కుబుసమంటి ఛాయగా కప్పబడే ఉన్న చోట నాకు నేను ప్రత్యర్థిని అని తెలుసుకున్నాక నన్ను నేను ఓడించుకోవడమే జీవిత గమ్యంగా రాసుకున్నాక గెలుపు దారి కళ్ళబడింది [...]
అంత వరకూ విశిష్ట సాన్నిధ్యాన్ని ప్రతి ధ్వనించిన కాల తరువులో పత్తికాయలా చిట్లినట్లున్న ఓ కరుకైన క్షణానఅర్థ సహితమైన అస్తిత్వాల జ్వలనాలలో ఎండి పోయిన మౌన జ్ఞానపు పరిమళానికి ఎడారి సమీరపు ఛాయలా తోడవుతుందో ఒంటరి తనం ఏకాంతంలా భ్రమ పెడుతూ కళ్ళనే ఆవాసం చేసుకున్న నీటి పాయలోనే ముఖాన్ని వెచ్చగా తడుపుకుంటున్న వేళపొందికైన నవ్వుల్లో ఇమడలేని జీవితాన్ని చూసి మనసంతా వర్షంగా [...]
అంతర్వ్యాప్తమైన పవిత్ర ఏకాంతంలో పూర్ణ దివ్య చేతనపు కలగలుపులో అవ్యక్తమైన నిశ్శబ్దపు స్వరమేళనఒక్క మౌనం కరిగేంత తృష్ణావర్షాన్నిపల్లవిస్తున్నప్పుడు గడ్డకట్టిన మంచుముద్దలో విద్యుత్తొక్కటి అంతర్లీనమై నా ఊపిరి గతులన్నీ శిల్పిత్వమై నిన్ను రూపించుకుంటున్న సవ్వడి అనంత ప్రణయ నాదమై ప్రజ్వరిల్లుతుంది చినిగిన మొగలి రేకుపై రాసుకున్న పరిమళపత్రం స్థానభ్రంశాన్ని పొంది [...]
శూన్యాన్ని తాగిన ఆకాశం మత్తుగా నిదరోతున్నట్లుందిచుక్కల్ని లోకం మీదకి వదిలేసి రావి ఆకుపై పరుచుకున్న వసంతపు పరిమళం ప్రకృతిని మెత్తగా తడుముతుంది వాన చినుకుల్లాంటి రంగులలో దాగిన నిశ్శబ్ద వర్ణమొకటి నాలో ప్రతి ధ్వనిస్తుంది నీలా అప్పుడప్పుడూ అవిశ్రాంతపు ప్రశాంతత కూడా తెలియని ఉన్మత్తాన్ని రేపుతుందనుకుంటా ప్రాణస్పర్శవైన నిన్ను కంటకాల బాటకి నెట్టేస్తూ ఒక అలజడిని [...]
కాటుకని పెనవేసుకున్న కంటకపు రాత్రిలో కంటి చివర వేలాడుతుందో సందిగ్ధం ఏకాంతానికీ ఒంటరితనానికీ మధ్య పొడిబారిన క్షణమైపోకచెక్కలా వేళ్ళాడుతూఅప్పుడే వస్తావు నువ్వు కొన్ని మేఘాల్ని నాకోసమే వర్షించేలా తోలుకొస్తూ ఇంకాసిని కాంతి చుక్కలని జల్లుకుంటూ నీ ఏకాంతపు తోటలో నన్నొక చల్లగాలిగా పండిస్తూ నువ్వంటూ వచ్చేశాక నిన్నటి సోమరి మబ్బులనిండా ఎంతటి చురుకుదనం పెనవేసుకుని [...]
రాత్రి అక్కడే ఆగిపోయింది ***అక్కడే ఆ కాటుక కళ్ళలోనే తనకు అచ్చివచ్చిన చీకటంతా అక్కడే పోతపోసుకుని ఉందని ***పగలెప్పుడో వీగిపోయింది వెలుగుకి చోటులేనిచోట నిలబడటమెలాగో తెలియని అయోమయంలో***విశ్వం నవ్వుకుంటూ ఉంది తన ధర్మాలని దాటి మనిషి మనిషికీ మారుతున్న రాత్రీ పగళ్ళ నిడివిని చూసి
ఆ రాత్రి ఒక పరిమళమేదో హత్య చేయబడిందిలోలోని పత్రహరితమేదో అత్యాచారానికి గురయినట్లుగా నవ్వులన్నీ నిర్జీవమై నిండు శూన్యంలోకి ప్రవహిస్తున్నాయిఒక శిశిరాన్ని పోతపోసుకుని ఇహం లో కూరబడ్డ చీకటంతా మనసులోకి చేరుకోవాలని పడే తపనకు కంటి తడేదో ఇంధనమైనట్లుంది విశృంఖలంగా తిమిరాన్నిచేరవేస్తుందికళ్ళకి కాటుకలా తనకి చీకటి ఆడంబరమనుకుందేమో మనసు తనని ముచ్చటగా హత్తుకుంటుంది [...]
కాసేపిలా కూర్చుని మనుషుల్ని రాసుకుందాం రా మనుషులంటే?ఒక అమ్మ, ఒక నాన్న, ఒక అక్క, ఒక తమ్ముడు …వాళ్ళు ఒక కుటుంబం రా ఒక బాబాయ్, ఒక పిన్ని, ఒక మామయ్యా, ఒక అత్తయ్య…వాళ్ళు బంధువులు రా పాలవాడు , పూల వాడు, ఎదురింటాయన, పక్కింటాయన…ఈ అందరినీ సమాజమంటారోయ్ ఒక నువ్వు, ఒక నేను, ఒక వాడు, ఒక తను…మనం స్నేహితులం రా అన్నిటికీ ఏదో చెప్తున్నావ్… మరి మనుషులంటే ఎవరు? కుక్క, నక్క, పులి, పిల్లి, [...]
పేజీ :    తరువాత >  

తాజా వ్యాఖ్యలు తొలి కాయితం Kinige
Custom Search
జల్లెడ గురించి సహాయం

నా ఇష్టాలకు కలుపు | ©2008 జల్లెడ.కామ్ | అభిరుచులు